maandag 28 november 2016

Dag 561 Vervolg kinesiologiesessie over slapende vingers | een andere dimensie

Dit is een verdieping op Dag 559 Slapende vingers en tenen en onverwerkte herinneringen | deel 2 Zelfvergevingen en -verbintenissen

In een extra sessie kinesiologie op het punt van mijn slapende vingers (rechts*) kwam naar voren dat er nog een dimensie is aan de herinneringen waar ik nog zelfvergeving over zou moeten bewandelen. Het gaat nog steeds over mijn relatie tot bepaalde bewuste gedachten die in mijn geest opkomen - gedachten i.v.m. geweld zoals de honden dus.

Het blijken ervaringen en ook herinneringen te zijn die ik van mijn vader gekopieerd heb, maar dus tegelijkertijd ook voor mezelf beslist heb dat ik dit zal leven in mijn eigen leven.

We gaan meer specifiek kijken naar deze gedachten die in mijn geest opkomen, dan kan ik ook in real-time mijn reacties erop beginnen sturen. De gedachten komen bijvoorbeeld wanneer ik honden zie of denk dat ze in de buurt zijn maar het is ook i.v.m. met mensen. En de herinneringen i.v.m. met mensen zijn gebaseerd op herinneringen waarin ik ervoer dat mensen gemeen of gewelddadig tegen me waren, maar deze herinneringen lijken eerder gekopieerd van mijn vader daarom dat ze in mezelf niet volledig duidelijk zijn. Het is dit gekopieerd systeem van gedachten en ervaringen dat dus blijkbaar dat effect heeft op mijn lichaam.

Wat ook uittestte voor mij om naar te kijken is het woord gebalanceerd en dit zou een woord zijn voor mij om te herdefiniëren en het heeft precies te maken met hoe ik nu mezelf probeer gebalanceerd te houden door de ervaringen te onderdrukken in mezelf hetgeen niet de beste oplossing is.

Bron
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb als kind te communiceren met mijn vader en/of moeder dat ik het postwerk dat ik deed heel moeilijk vond door bepaalde honden/mijn angst voor honden/angst voor de machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor de machteloosheid te ervaren - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van angst voor de machteloosheid die ik ervaar bij bepaalde honden te onderdrukken in mezelf in plaats de angst te vergeven en los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als angst (inFEARiority) mezelf minder maak dan hetgeen waar ik bang voor ben - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minder te voelen/ervaren dan de machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minder te vinden dan honden in plaats gewoon gelijk te staan aan honden als fysieke wezens met ook hun dingen/trauma's.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaringen/energieën te creëren als angstig, verschrikt, wantrouwig, nerveus, bang, ontsteld en beverig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor bepaalde honden uit te laten groeien tot een fobie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn reactie op de gedachten er een is van beoordeling, in de zin van dat ik mezelf beoordeel om het hebben van deze gedachten - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me inferieur of een lafaard te voelen om het hebben van de gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mijn onbewustzijn/onderbewustzijn herinneringen en ervaringen van mijn vader te kopiëren en dupliceren en mezelf ermee te identificeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen omwille van het hebben van de ervaringen van angstig, verschrikt, wantrouwig, nerveus, bang, ontsteld, beverig, inferieur en laf voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik in angst ga het is alsof ik automatisch verwacht dat honden gewelddadig zullen zijn, terwijl honden net als alle dieren eigenlijk heel gevoelig zijn voor hoe wij op hen reageren. 

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat honden mijn eigen angsten laten zien in hun gedrag - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat als ik zelf kalmeer in mezelf, ik ook voorbij mijn angst kan zien en zien wie/hoe honden zijn vanbinnen en bijvoorbeeld kan zien hoe zij zich voelen.


Ik stel mezelf ten doel specifieker te kijken naar de gedachten die tijdens mijn postwerk opkomen.

Ik stel mezelf ten doel voorbij mijn angst te gaan leren zien en wie/hoe de honden waar ik specifiek bang voor ben en mensen vanbinnen zijn en hoe ze zich voelen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf hoe ik gebalanceerd kan zijn zonder aspecten van mezelf te onderdrukken en hoe het woord gebalanceerd mij kan ondersteunen om die aspecten aan te pakken en richting te geven.

Ik stel mezelf ten doel te kijken naar het woord gebalanceerd en dit te herdefiniëren.




Twee Eqafe interviews die uittestten:

*) de rechterkant is ook omdat het gericht is naar je omgeving toe i.p.v. intern t.o.v. jezelf


zaterdag 26 november 2016

Dag 560 Dimensies van huilen: een echte bevrijding en loslaten of een emotionele ineenstorting?

Vandaag op mijn telemarketingwerk zat het niet heel erg mee zogezegd en ik voelde voor de kleine middagpauze de spanning in mezelf al oplopen. Op een gegeven moment sprak de supervisor me aan dat hij na de pauze met me wilde kijken wat er niet goed ging. Na de ondersteuning die ik kreeg en nadat ik met een andere fondsenwerver had meegeluisterd waarbij het wel goed ging, werd ik erg emotioneel en was ik best wel heel geshockeerd ook hoe makkelijk diegene het afging. Ik realiseerde me dat ik nog een hele weg te gaan heb en maak me zorgen of ik het wel kan.



Full dimensions of crying quantum systemization part 144


Ik ben van huis/programmering uit geen babbelkous over koetjes en kalfjes en heb dus van nature niet zo'n makkelijke swung om gesprekken 'animerend' te houden zeg maar. Ik pluis liever vanalles op detail uit wat bij dit werk uiteraard helemaal niet nodig is. In een gesprek met mijn partner bleek ook weer dat ik voor de 10 wil gaan en dat dat vooralsnog niet haalbaar is en dat een 7 ook oké is, dat stelde me enigszins gerust.

Het emotionele uitte zich zodanig dat ik niet meer kon slikken door 'een brok in de keel' en echt moest huilen om de spanning/energie - van voornamelijk frustratie en zelftwijfel - te bevrijden en de supervisor zei me even lekker koffie en alle tijd te nemen om te kalmeren. Al bij al duurde dit een klein half uur en was niet meer in staat te bellen. Gelukkig was het ook einde werktijd. 

Toen ik het interview Dimensions of Crying - Quantum Systemization - Part 144 had geluisterd, besloot ik voortaan nog beter te kijken of huilen bij mij is om mezelf te bevrijden en dingen los te laten of dat het een emotionele ineenstorting is en/of om (mezelf) te manipuleren en/of te slachtofferen. Omdat ik nogal een huilebalk doorheen mijn hele leven ben, is dit onderscheid cruciaal om mijn minddingen niet te activeren/verdiepen.

Ik zie er ook een dimensie van slachtofferschap in zitten en moet dit nauwkeurig gaan bekijken in mezelf.


dinsdag 22 november 2016

Dag 559 Slapende vingers en tenen en onverwerkte herinneringen | deel 2 Zelfvergevingen en -verbintenissen


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb me gewaar te zijn van de reacties die ik heb in relatie tot bepaalde gedachten die in mijn bewuste geest naar boven komen die te maken hebben met de drie punten van mijn vingers en tenen die gaan 'slapen' en de bal onder mijn rechtervoet die pijn doet - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat deze gedachten te maken hebben met 'geweld' waarop ik dan reageer met angst, conflict en beoordeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in conflict te staan in relatie tot mijn werkomgeving waarin ik een houding van zelfverdediging inneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me aangevallen te voelen/ervaren dat er geweld op me afkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat een emotie (en een gevoel) altijd afkomstig is van een gedachte - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de gedachte te achterhalen waar ik door beheerst word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een staat van zelfverdediging te bestaan omdat er in mijn geest - al dan niet bewust - gedachten naar boven komen i.v.m. hoe mensen me kwaad zouden kunnen doen.

Afbeeldingsresultaat voor gedachten
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gedachten en mijn relatie met de gedachten invloed te laten hebben op mijn lichaam, de inslaping en pijn genererend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten beïnvloeden in mijn beslissingen en wie ik ben in relatie tot mijn realiteit, waar de pijn in mijn voet vooral voor staat - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfsturing te laten bepalen door mijn gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tijdens mijn werk bang te zijn dat ik word aangevallen door mensen of honden of dat mensen me ergens op gaan aanspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn macht weg te geven door hardwerkend te zijn of in het leven van dit woord, omdat ik angst heb om te staan of een standpunt in te nemen in mezelf en bepaalde dingen te 'tolereren' zonder mezelf richting te geven, zoals met de honden - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos of ontmachtigd te voelen in relatie tot de honden omdat ik van gedachte was dat ik het maar moet tolereren omwille van de job.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mijn vader de idee te kopiëren dat ik hardwerkend moet zijn en te geloven dat dat wil zeggen dat ik me zomaar moet neerleggen bij alles wat me overkomt - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen macht had om die situaties richting te geven in het moment.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen te openen en door te wandelen en de ervaringen van angst, machteloosheid en conflict die erdoor getriggerd worden in mezelf onder ogen te zien en hierin ook de angst te onderzoeken dat de herinneringen zichzelf zullen herhalen.

Ik stel mezelf ten doel om te kijken naar de herinneringen, specifiek in relatie tot mijn postjob in mijn tienerjaren.

Ik stel mezelf ten doel te kijken naar de herinneringen met specifiek het woord hardwerkend.

zondag 20 november 2016

Dag 558 Slapende vingers en tenen en onverwerkte herinneringen

Tijdens een kinesiologiesessie kwamen er een aantal dingen naar voren betreffende mijn vingers en tenen en specifiek mijn rechter middelvinger en rechter ringvinger en van mijn rechtervoet de overkomende delen die door de dag heen gaan 'slapen' en ook wel ‘s nachts en de bal onder mijn rechtervoet nabij die tenen die zeer doet. Onlangs tot op het niveau dat ik niet meer kon lopen. Ik zie zelf de kristallen/gedachten die dit veroorzaken niet, dus werd dit uitgetest voor me door de kinesiologe.

De drie punten - vingers, tenen en bal onder rechtervoet - draaien rond hetzelfde punt en heeft te maken met reacties die ik heb in relatie tot bepaalde gedachten die in mijn bewuste geest naar boven komen en deze gedachten zouden te maken hebben met 'geweld' waarop ik dan reageer met angst, conflict en beoordeling. Conflict in de zin van bijvoorbeeld dat ik een houding van zelfverdediging inneem en dit dan specifiek in relatie tot mijn werk.


carpal_tunnel_sympt01


De vraag wordt gesteld of er gedachten zijn die zo in mijn geest naar boven komen? Ik zeg nee in dat moment. Het is gebaseerd op herinneringen schrijft de kinesiologe. Of er momenten geweest zijn in mijn job waarin ik me me misschien aangevallen voelde of ervoer dat er geweld op me afkwam?

Ik antwoord ja, dat ik dezelfde job die ik nu doe ook als tiener gedaan heb en er emotioneel veel problemen mee gehad heb weet ik nog maar dat ik er niet 'bij kom' WAT en nu met mijn derde job die ik heb vind ik dat ik dingen moet doen die ik niet wil doen-- ik weet niet of dat er mee te maken heeft. Het heeft ermee te maken schrijft de kinesiologe.

Ik lijk in een staat van zelfverdediging omdat er in mijn geest - al dan niet bewust - gedachten naar boven komen i.v.m. hoe mensen me kwaad zouden kunnen doen.

Het gaat hier eigenlijk om hoe de gedachten en mijn relatie met de gedachten invloed hebben op mijn lichaam. De inslaping en pijn maar ook dat ik me laat beïnvloeden in mijn beslissingen en wie ik ben in relatie tot mijn realiteit, dat is waar de pijn in mijn voet vooral voor staat, dat ik mijn zelfsturing laat bepalen door mijn gedachten en hier is het een kwestie om te kijken naar die herinneringen, specifiek in relatie tot mijn postjob in mijn tienerjaren.

Ik geef aan dat ik geen herinneringen kan zien met aangevallen worden door mensen terwijl ik dat wel ervaar tijdens mijn werk nu. Ik zie vooral herinneringen van angst aangevallen te worden door honden. Een oplossing hier is om de tijdlijn van die herinneringen te bewandelen, met zelfvergeving - specifiek herinneringen waarin ik te maken had met honden, ook al zie ik de herinneringen niet helder, flarden en ervaringen, dat is genoeg voor een tijdlijn.

De kinesiologe test ook om te zien of er bijkomstige informatie is dat mij zou kunnen assisteren in het veranderen van dit punt en het woord 'hardwerkend' komt hier naar boven in de zin dat ik door hardwerkend te zijn of in het leven van dit woord, ik mijn macht ergens weg geef; dat ik bijvoorbeeld angst heb om te staan of een standpunt in te nemen in mezelf en ik bepaalde dingen 'tolereer' zonder mezelf richting te geven, zoals de honden, ik voelde me machteloos of ontmachtigd in relatie tot de honden omdat ik van gedachte was dat ik het maar moet tolereren omwille van de job.

Ik blijk al aan het veranderen te zijn door het opstaan in het punt van honden en mijn werk maar er zijn nog steeds die herinneringen die ik nog niet verwerkt heb en die nog steeds die ervaringen van angst, machteloosheid en conflict in mezelf triggeren en dus ook een angst dat de herinneringen zichzelf zullen herhalen, vandaar het belang om de herinneringen te openen en erdoor te wandelen.

In het bewandelen van de herinneringen kan ik kijken naar specifiek het woord hardwerkend en hoe ik, door van mijn vader de idee te kopiëren dat je hardwerkend moet zijn, ik geloofde dat dat wil zeggen dat ik me zomaar moet neerleggen bij alles wat me overkomt of dat ik geen macht had om die situaties richting te geven in het moment.



maandag 31 oktober 2016

Dag 557 Motivatie, zelfbeperking en mezelf uitdagen

Ik maak even een uitstapje van de serie die ik aan het doen was in verband met de actualiteit van dit onderwerp in relatie tot een nieuwe uitdaging die ik heb in een nieuwe baan. Het interview Brandon Lee (Part 1) - Life Review gaf me de aanleiding om de nieuwe uitdaging meer te leren omarmen in plaats ervan weg te willen lopen.

"Het is grappig, elke keer dat je tegenover een echte barrière met betrekking tot je voortgang komt te staan, ben je weer een kind. En het is een zeer interessante ervaring om te worden gereduceerd, eens te meer, tot het niveau van niets weten over hetgeen je aan het doen bent. Ik denk dat er veel ruimte is om te leren en groeien wanneer dat gebeurt - als je het rechtstreeks onder ogen ziet en niet ervoor kiest te zeggen: "Ah, laat maar! Ik ga iets anders doen! "We verlagen ons op een bepaald punt in ons leven tot alleen een soort najagen van dingen waarvan we al weten hoe dat te doen. Je weet wel, omdat je die ervaring niet wilt hebben van het niet weten wat je aan het doen bent en weer een amateur te zijn. En ik denk dat dat nogal ongelukkig is. Het is zo veel interessanter en meestal verhelderend om jezelf in een situatie te plaatsen waarin je niet weet wat er gaat gebeuren, dan weer iets te doen waarvan je in wezen al weet wat de uitkomst zal zijn binnen drie of vier punten hoe dan ook." 
Vertaald naar https://en.wikipedia.org/wiki/Brandon_Lee#Career





Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf te willen kiezen waar ik mezelf uitdaag en niet uitgedaagd willen zien door iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verschrikkelijk onzeker te voelen met betrekking tot dingen waarbij ik niet weet wat te doen - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deel te nemen in onzekerheid/twijfel in plaats twijfel te gebruiken om vertrouwen in mezelf te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van een nieuwe uitdaging te willen weglopen in plaats mezelf te realiseren dat ik er feitelijk niet op achteruit kan gaan een nieuwe uitdaging aan te gaan en dat het slechts mijn geestprogrammering is die me in de zelfbeperkende positie in mezelf wil houden in plaats mezelf uit te breiden met de uitdaging van het leren van andere/nieuwe gesprekstechnieken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te schamen dat ik iets niet kan of niet snel genoeg leer naar mijn zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat alles gelijk perfect moet in plaats mezelf te realiseren dat dat niet reëel is maar een programma in mijn geest om mezelf mee onderuit te halen.


Wanneer en als ik mezelf realiseer me onzeker te voelen binnen een nieuwe uitdaging - stop ik en adem ik - ik realiseer me dat ik op een punt van ruimte ben om iets nieuws leren en te groeien. In plaats - zak ik niet weg in onzekerheid en twijfel en focus ik mezelf op het vinden van oplossingen.


Ik stel mezelf ten doel te omarmen dat het een interessante ervaring is te worden gereduceerd tot het niveau van niets weten over hetgeen ik aan het doen ben.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderzoeken hoe het ontwerp van twijfel/onzekerheid tegengesteld is aan hoe mijn lichaam en wezenlijkheid op natuurlijke wijze reageren op uitdagingen. 
Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe de programmering van twijfel/onzekerheid doorsijpelde in mijn wezenlijkheid en fysieke lichaam.
Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik mezelf kan herinneren om mijn focus op het vinden van oplossingen kan ontwikkelen in plaats van weg te zakken in de ervaring van twijfel/onzekerheid.

donderdag 27 oktober 2016

Dag 556 Zenuwachtigheid dieper bekeken: de elektrische stromen in de nerveuze energie

Oké, ik ga hier verder met het uitdiepen van het bestaan van zenuwachtigheid. Wat ik vervolgens leer in het Eqafe interview Deconstructing Nervousness - Atlanteans - Part 89 is dat vooral ook de elektrische stromen/het 'elektrische gevoel' in de nerveuze energie/nervositeit het vervelendst is om te ervaren en te overstijgen. Want als we eerst in ongerustheid gaan deelnemen en we al in persoonlijkheden gaan en er dan nervositeit en angst bijkomt, dan wordt het heel lastig om dit te stoppen. We kunnen namelijk tegelijkertijd in ongerustheid, angst en nervositeit zijn. Dit gebeurt alleen als we als eerste in ongerustheid gaan deelnemen. Als het bewustzijn kan zien dat in een bepaalde gegeven situatie/moment/relatie je deze meerdere persoonlijkheden of programma's of systemen in je bewustzijn kan betreden, zal het niet aarzelen om die gelegenheid te gebruiken, maar we houden het nu even simpel.
Stel we zijn als eerste in een ongerustheid gegaan en het bewustzijn besloot toen: nervositeit.
Hoe bewoog die nerveuze energie in de wezenlijkheid, fysieke lichaam en geestverbinding?
Nervositeit is een energie die dichter bij het wezen, dichter bij het fysieke lichaam ligt; daarom kan nervositeit erg snel - in een quantum moment - in een echt extreem gaan. Wat ook heel erg de nervositeit benadrukt is dat het heel dicht bij de ongerustheidsenergie ligt; het heeft ook dat elektrische gevoel eraan. Deze elektrische stromen, dit elektrische gevoel blijkt het moeilijkst om doorheen te wandelen.
Het komt meer door de aard van de elektriciteit in de energie. We zijn niet bepaald gewend aan die substantie want voor het grootste gedeelte in onze wezenlijkheids-, geest- en lichaamsrelaties zijn we meer geneigd naar de substantie van energie zelf, omdat het gevoel van de energie heel dicht bij het gevoel van onze substantie, onze wezenlijkheid en ons fysieke lichaam ligt. Dus ons samensmelten met energie is 'natuurlijker' met energie, daar waar we met de elektrische stromen in de energie niet zo'n hechte relatie hebben. Dat is meer een weerstandsrelatie.
Kort gezegd is het de stroom die de energie 'levend' houdt. Voor ons mensen is het moeilijk om onszelf in verband te brengen met de elektrische stroom omdat we op zichzelf geen energie zijn, echter zijn we wel geneigd samen te smelten met de substantie van energie maar totaal niet met de elektrische stromen.
ATTENTIE Voor meer details is het het beste zelf het interview te luisteren.

Tot zover weer even.

woensdag 19 oktober 2016

Dag 555 Zenuwachtigheid dieper bekeken: meer een wezenlijkheid-gewaarzijnsrespons dan een energie

Dit is een vervolg op Dag 554 Over zenuwachtigheid heen komen - Zelfvergevingen en zelfverbintenissen

Ik leerde in het Eqafe interview Deconstructing Nervousness - Atlanteans - Part 89 dat zenuwachtigheid/nervositeit niet helemaal een energie - een 'nerveuze energie' - is zoals doorgaans aangenomen wordt in de matrix/wereld. 

'Zenuwen'/zenuwachtigheid/nervositeit is voor het grootste gedeelte eigenlijk een respons op een wezenlijkheids-gewaarzijnsniveau dat je bewustzijn vervolgens interpreteert/vertaalt als een energie-ervaring, wat de zenuwen/zenuwachtigheid is. 

Dus ga ik nervositeit/zenuwachtigheid dieper bekijken in mezelf. Het is één van die energieën die eigenlijk verkeerd wordt begrepen, leert het interview ons. We krijgen als het ware hiermee een nieuwe invalshoek om effectiever over de lastige ervaringen van zenuwachtigheid heen te komen.


Zenuwachtigheid is een unieke energie want het bestaat voor het grootste gedeelte dus meer uit een responsrelatie tot iets of iemand op een gewaarzijns-wezenlijkheidsniveau dan dat het een energie op/in zichzelf is. 
Bijvoorbeeld: 
Angst is pure energie.
Boosheid is pure energie.
Verlangen is pure energie.
maar...

...zenuwachtigheid is een beetje meer een wezenlijkheids-gewaarzijnsrespons dus.

Wat is een wezenlijkheids-gewaarzijnsrespons? Hoe exact interpreteerde je bewustzijn het van die respons in een reactie van nervositeit?

Nervositeit in zichzelf is waar je een wezenlijkheids-gewaarzijnsrespons op iets of iemand hebt en je bewustzijn in die relatie ook geen geen blauwdruk of programma heeft om in staat te zijn met dat iets of die iemand om te gaan. Beiden van ons - de wezenlijkheid én de geest - reageren in een nerveuze energie omdat het op een bepaalde manier onbekend terrein is.

Tot zover even voor nu. Ik laat dit allemaal even tot me doordringen. 

Wordt vervolgd.